Kumanda Kimin Elindeydi?

Yeni bir yıla girdik.
Türk televizyonlarında yılbaşı akşamı yine bildik bir ritüel yaşandı. Kumanda eldeydi ama karar bizde değildi. Kanal değiştirdikçe fark ettik ki aslında hep aynı şeyleri izlemişiz. Parlak ceketler, tanıdık espriler, görev bilinci daha yüksek kahkahalar…

YouTube Da Artık Bir Ekran!
Malumunuz TV alemi hızlıca geriye doğru giderken daha “özgürlükçü!” alan YouTube de bazı isimler yılbaşı programı yayınladı.

Seviye Nerede? (Arayan Bulamadı)

Program ilerledikçe seviye yükselmiyor; tam tersine, yerçekimine yeniliyor.

Gülüşler yükseldikçe cümleler küçülüyor. Espri adına söylenen her şey, bir sonrakinin daha düşüğü olmak zorunda kalıyor. Çünkü ‘kaosun’ bir kuralı var:
Duramazsın.
Yavaşlayamazsın.
Düşmek zorundasın.

Burada derinlik yok, dil hassasiyeti yok. Sadece “olduğu gibi bırakalım” hâli. Ama bırakılan şey doğallık değil; özensizlik.

Doğal olmak başka, başıboş olmak bambaşka!

Gençler Bunları Mı İzliyor?

Evet. ve daha kötüsü: Bunu öğreniyor.

Nasıl konuşulacağını değil, nasıl bağırılacağını…
Nasıl güldürüleceğini değil, nasıl şaşırtılacağını…
Nasıl düşünülmeyeceğini.

Eğlendik Mi, Eğlenmek Zorunda Mı Kaldık?

Asıl soru buydu.
Çünkü yılbaşı akşamı ekranda ne varsa, “eğlence” olarak sunuldu.

Oysa eğlence bazen sessizliktir.
Bazen erken yatmaktır.
Bazen çayı alıp başka bir odaya geçmektir.

Ama televizyon dedi ki:
“Hayır. Şimdi eğleneceksin.
Gül, Alkışla, Mutlu ol.”

Son Söz: Gürültü Konuşmayı Yendi

Bir zamanlar “söz uçar, yazı kalır” denirdi.
Şimdi söz de uçmuyor; bağırarak düşüyor.

Biplenen küfürler, yarım cümleler, hoyrat bir Türkçe… Hepsi bir araya gelince geriye tek bir şey kalıyor:
Anlamı olmayan sesler.

Ve biz buna “show” diyoruz.

Peki Müslümanca Yaşayan O Gün Ne Yaptı?

Müslüman, gürültüye kapılmadı; sözü tarttı.
Dilini ucuzlatmadı, kahkahayı ahlâkın önüne koymadı.
Eğlenceyi edep dışına taşırmadı, susmanın da bir duruş olduğunu hatırladı.
Kumandayı kapattıysa, kalbini açık tuttu.